RSS  

نویسنده: صدیق الله بدر

دریا نوش

غرور، تمام وجود "زرین" را فراگرفته بود. قلبش لحظه به لحظه هوا می گرفت؛ میل نوشیدن و باز نوشیدنش دو چندان می شد و پیهم سگرت روشن می کرد. موتر پجرویش را که از نوع آخرین مودل آن بود، در گوشه اي بریک نمود و از سویچبورد موتر، بوتل کلانی را کشیده و زمزمه کنان با خود گفت: "ناپلیون، ناپلیون! تتو کتی نودوشش مردارش! او هم خات گفت که بری زرین دوا دادیم، تتو ایره دوا میگن! تو کی دواره میشناسی؟"

  با این حال، زرین سر بوتل را باز کرد ولی قبل از آنکه لب به بوتل ببرد، دست چپش را در هوا دراز کرد و با خود گفت: "نی! ناحق به او بیچاره تتو گفتم، دوایش کم کم اثر داره، چندان بود نبود؛ خو باز هم یک کمی دیگه."

 نوې جامې

ماشوم په منډه كوڅې ته راووت. خپلو جامو ته يې وكتل، خپل واسكټ يې پورته پورته وغورځاوه او په پوزه يې د يوې ژورې ساه په اخيستو سره ښكته پورته كوڅې ته ځير شو، خو چې څوك يې ونه ليدل، يو سوړ اسويلى يې وويست او له ځانه سره يې وويل: (( همدلته ودرېږم، جمال به راشي، جامې به مې ورته ښايم.))

هغه ډېر ځنډ هلته ودرېد، خو جمال راونه وت. زړه يې تنګ شو. كرار كرار د كوڅې برې خواته وخوځېد او له خپل كور نه څلور پنځه كوره وړاندې يوې دروازې ته ودرېد. دروازه نيم كښه وه، غوښتل يې ننوځي، چې يو سور لنډ كروزر موټر، چې تورې ښيښې يې درلودې په يو زورور بريك د هغه ترڅنګه ودرېد. د موټر شاتنۍ دروازه خلاصه شوه او يو د اوږدو وېښتانو خاوند په بېړه ترې راښكته شو، د سترګو په رپ كې يې ماشوم په غېږ كې ونيو او بېرته په منډه موټر ته وخوت.

فرمان

سيما د خپل مېړه په ليدو، چې په دوو چګسونو، په ډېرې خوارۍ ستړى اوستومانه پر دروازه راننوت، په منډه د كور د خاوندې له كوټې د هغه مخې ته ووته، هغه يې له لاسه ونيو او كرار كرار خپلې كوټې ته وخوځېدل.

په تګ تګ كې سيما له ځانه سره لګيا شوه:(( ښه شو، هغه دې په دار كړي، زجر كشه دې كړي.))

مېړه يې ځاى په ځاى ودرېد:(( څوك دې په دار شي، د چا خبره كوې، كه د هغه ظالم خبره كوې، هغه څوك په دار كولى نه شي، دا چې بندي شو، دا هم لويه خبره ده.))

د خاوند له دې خبرې سره، د سيما د څو شېبو مخكې نيمه خوشالي يو دم په غم بدله شوه، په سترګو كې يې اوښكې ډنډ شوې او داسې ورو ورو او په ډېر زحمت يې د كوټې په لور ګامونه اوچت كړل،  ته وا ډېر دروند پېټى پر ولو وړي.

د كوټې په يو كنج كې غلې كېناسته او په ژړا سر شوه. خاوند يې هم نږدې ورسره كېناست او ويې ويل: (( ژاړه مه، مه خپه كېږه، هسې په ناپامۍ كې مې دا خبره له خولې ووته. ما ته خپل سوګند په ياد دى، زه به بيا هيڅكله هغه خبره نه در په يادوم، خو تا څه داسې خبره وكړه، چې ما ويل د هغه خنځير زاني خبره كوې.))

ليكوال: صديق الله بدر

په وينو سور ګل  

هوسۍ نن ډېره ستړې ښكارېده، سم كار يې نه شوى كولاى، له ماسپښينه ترمازيګره ايله نيم پنډ اغزي يې راټول كړي وو، زړه نازړه يې په لور باندې اغزي له بېخه را ايستل. يو بوټى به يې، چې راوويسته لس، پنځه لس دقيقې به يې دمه جوړوله.

لمر په غرغړو و، چې دې خپل پنډ وتاړه او هغه يې سپك راپورته كړ، يو دوه ګامه يې لا نه وو اخيستي، چې پنډ يې درز په ځمكه وغورځاوه او له ځانه سره يې وويل: ((نه، نه! دا خو ډېر كم دي، ورينداره به مې بيا راباندې غوسه كوي.))

ليكوال: صديق الله بدر

وروستۍ دوكه

شيبا يو ساعت مخكې له ښوونځي ووته او ډېره خوشاله ښكارېده. خپل ساعت ته يې وكتل او بيا په چټكو ګامونو په لاره پلې شوه. د هغې خوشالي شېبه په شېبه زياتېدله او لا نور يې هم خپل ګامونه ګړندي كول. تر يو ځايه پورې چې راورسېده، له ځانه سره يې وويل: ((زه هم عجيبه لېونۍ يم خو په موټر كې به راتلم، هسې ځان ستړى كوم.))

هغې شا ته وكتل او بيا ځاى پرځاى د سړك پرغاړه ودرېده، چې كوم موټر ته لاس ونيسي، خو دم شېبه خيالولې شوه: ((نه! ولې بېړه وكړم، پرېږده، چې لږ وځورېږي، دومره وخت ما ورته انتظار وكړ اوس  يو څو شېبې دې دى، سخته تېره كړي)) او په همدې سوچونو كې بيا پلې وخوځېده.

ليكوال: صديق الله بدر

هغه لاندې کښېنوئ!

مازيګر څلور بجې وې، له ډېرو مخابرو او ټيلفونونو ستړى شوى وم، غوښتل مې يو څه د وخته کور ته لاړ شم، چې مخصوص ټيلفون وشرنګېد، غوږۍ مې جګه کړه:

- السلام عليکم.

- وعليکم السلام

- امر وکړئ!

- ګل خانه! ته يې؟

- هو، صاحب! زه يم.

نویسنده: صدیق الله بدر

اخرين مهمانی

نيمه راه سارا از دولى پايان افتاد، همه كسانيكه عقب دولى روان بودند بر او جمع شدند. وقتى او را از زمين بلند كردند وجودش نيمه سرد بود. مادرش به كسانيكه دولى را همراهى مى كردند، نگاهى تلخى كرده و فرياد برآورد:" اخ دخترم، شما همه همين را می خواستيد، شما می خواستيد دختر يگانه و نازدانه ام بميرد، شما همه به مرگ دخترم گذاشته بوديد"

مادر سارا را در آغوشش محكم گرفته بود، فرياد ميزد و اشك ميريخت. كسى اگر ميخواست چيزى بگويد او بر سرش فرياد ميكشيد و نمى گذاشت كسى نزديك او و دخترش بيايد و يا چيزى بگويد.

همه مات و مبهوت كمى دورتر از مادر و دختر حلقه زده بودند، كسى جراات نمى كرد چيزى بگويد و يا به دو قدمى آنها نزديك شود. همه حيران و در فكر عميقى فرو رفته بودند. در همين لحظات كسى با صداى بلند گفت:" راه بدهيد! يعقوب خان و جمعه خان  رسيدن"

ليكوال: صديق الله بدر

اغېز

د ليني موټرو تم ځاى ته نږدې ضمير بيا پښه نيولى شو او لميد ته يې، چې چټك چټك پر لاره روان و؛ وويل:" زړه را ته وايي چې سم كار مو نه دى كړى، راځه بېرته وګرځو"

لميد پرې په غوسه شو:" عجب! بېرته وروګرځو، زړه چې دې نه و، له اوله به دې ويلي وو، اوس كار له كاره تېر دى. بيرته ګرځيدل مو ګټه نه لري. چټك شه، هسې نه نا وخته شي"

ضمير زړه نا زړه په لميد پسې روان شو. كله چې موټر ته پورته كېدل، ضمير بيا لميد ته وويل:" كه ته وېرېږې، خير دى ستا پړه به هم زه پر غاړه واخلم، راځه بېرته وګرځو"

لميد هغه تر مټه ونيو او په زوره يې په ځان پسې موټر ته وخېژاوه. تر سروبي پورې ضمير غلى ناست و، خو سروبي ته په رسېدو هغه بيا په خبرو راغى:" اوس خو راغلو، خو دې ته حيران يم، چې هلته به څه كوو. چېرته به ځو، د چا كره به ځو، هلته خو زموږ كوم شناخته هم نشته، څه به كوو؟"

ليكوال: صديق الله بدر

ناتمامه لاره

نبيلا ملا بانګ نه مخكې له خوبه راپاڅيده، په ډېر احتياط يې خپله خور رويا هم راپاڅوله او ورته ويې ويل:" ژر كوه، چې ناوخته نه شي"

دواړې خويندې په بېړه بېړه ځانونه تيار كړل. نبيلا له كوټې نه په وتو كې وه، چې مور يې پرې ورغږ كړ:" لورې څه كوې؟"

نبيلا ورته وويل:" هيڅ خوب نه وړلم ما وې تر څو تاسې پاڅېږئ زه د چايو تياري وكړم"

نبيلا په دالېز كې يو سطل هاخوا دېخوا كړ او بيا يې رويا تر لاسه ونيوله او دواړه په بېړه له كوره ووتل. د كوڅې سر ته يو سپين كرولا موټر ولاړ و، د هغې په ليدو نبيلا وويل:" ايله زړه مې ولګېده، ما ګمان نه كاوه چې سيفور دې پر خپلې وعدې دومره ټينګ وي"

ليكوال: صديق الله بدر

اخر په كوم مخ به دا خبره كوم؟

لندن ته په راتګ رينا ورځ په ورځ خوارېده او سترګو يې خپله ښكلا له لاسه وركوله. په شپږو مياشتو كې هغه دومره خواره او ډنګره شوه، چې مېړه يې اړ شو روغتون ته يې بوځي. تر معايناتو وروسته ډاكترانو پرېكړه وكړه، چې هغه دې د دوه اوونيو لپاره بستره شي. له روغتون نه په وتو هغې بېرته خپله پخوانۍ ښكلا او تازه ګي تر لاسه كړه. د رخصتېدو پر مهال ډاكترانو ورته د لاښه روغتيا د تر لاسه كولو پخاطر دا سلا وركړه، چې د څه مودې لپاره خپل وطن ته لاړه شي.

ليكوال: صديق الله بدر

دښمني

تياره ماښام و چې هغه په بيړه او ستړې ستومانه زموږ كلا ته راننوته، د  كلا دروازه يې په ځان پسې وتړله او خپله پړ مخې پر مځكه پرېوته. دا چې اوله كې چا و نه پېژندله ټول وارخطا شوو او ټول په وېره وېره د هغې پر خوا په منډه شوو. كه څه هم هوا يخه وه خو پر هغې خولې راماتې وې او ساه يې بنده بنده كېده. هغه مو راپورته كړه او كوټې ته مو راوستله. د څراغ په رڼايي كې  زما مور وويل :" اوه! دا خو ګل څانګه د ګل مير  اكا يوازنۍ لور ده، همدا نن د دې بېچاره د نكاح ورځ وه"

 موږ ټول غلي د  هغې سر ته ولاړ  وو، تر  ډېرې شېبې هغه چوپه خوله وه، هاخوا دېخوا يې كتل راكتل او يوه عجيبه وېره يې په سترګو كې ښكارېده.

ليكوال: صديق الله بدر

او ټوله كوټه اور په سر واخيسته

جميله چې خپل منګى ډك كړ،  ګودر ته مخامخ پر چنار باندې يې نظر ونښت او له هغې سره يې يو سوړ اسوېلى وكېښ. هغې ته ور په ياد شوه، چې يوه اوونۍ مخكې د تره زوى يې همدغه چنار تر څنګه دې ته مخامخ ولاړ و او بيا كرار كرار د دې خواته راغى. دې ورته ويلي وو:" ګوره! تربره دلته ډېر مه ښكته پورته كېږه، ښه نه ده، خلك به څه وايي. اوس خو بايد ډاډه اوسې مور دوى مې ستاسې ريباري منلې. كه ډاډه نه يې ترور يو ځل بيا راولېږه"

ليكوال: صديق الله بدر

خپل بخت

كور ته د پلار له راننوتو سره ګل مكۍ د خپلې مور له څنګه پاڅېده او خپلې خونې ته وخوځېده، خو د پلار قهرېدلي حالت پښه نېولې كړه، بېرته راوګرځېده او د وره تر شا ودرېده. پلار يې په زوره ور په ځان پسې بند كړ:" سردار خان! په خبره نه پوهېږي، بيا يې هم هماغه پخوانۍ خبرې كولي، خو زه كله ورسره منم، نن د هغوى د كلي يوه سپين ږيري ډېر په غوسه كړم، هغه را ته ويل چې ادم خانه! ستا كار سم نه دى"

ليكوال: صديق الله بدر

قسمت

سارا خپل كتابونه په خپل دستكول كې ځاى په ځاى كړل  او په نه زړه د ښوونځي په لور رهي شوه. له كوره چې ووته لر او بر يې وكتل او په وېره وېره د موټرو تم ځاى ته يې ځان ورساوه. سارا پس له يوې اونۍ ښوونځي تله، او دا يوه اونۍ يې په كور كې په وير او ژړا تېره كړې وه . موټر ته په پورته كېدو سره يې  شاته وكتل او بيا پر  يوې خالي څوكۍ تكيه شوه. پر څوكۍ تر تكيه كېدو وروسته كرار كرار په يو ژور سوچ كې لاهو شوه.:" لور جانې! اوس مو خلكو ته خوږه وركړې، عالم راباندې خبر دى. او بيا تا خو پخپله واورېدل چې هغوى څه وويل، كوم هغه ملاتړ دې، چې د هغوى مخه ونيسي. خداى نا خواسته په رښتيا هم كومه بده پېښه ونه شي، زه ډېره وېرېږم، لور جانې ډېره وېرېږم، دا ضد دې پرېږده، د خداى رضا به همداسې تللې وي، كه ته نه وې، كه هغوى تا مړه كړي"

ليكوال: صديق الله بدر

دويمه ښځه

د بنې له راتګ دوه مياشتې وروسته زرمينې خپلې خواښې ته چې ترور يې هم كېده، ګيله وكړه چې خاوند يې خپل لوظ مات كړى او هغه يې هېره كړې ده. خواښې يې ورته تسلي وركړه چې په كراره به له خپل زوى سره وغږېږي. پردې خبرې دوه مياشتې نورې هم واوښتې او له دې سره د زرمينې حوصله نوره هم تنګه شوه، پرېكړه يې وكړه چې د شپې دا خبره بيا د خپل خسر په مخكې ياده كړي خو ګړۍ نيمه وروسته پښيمانه شوه:" نه، نه! دا د شرم خبره ده. څنګه او په كومه ژبه زه دا خبره د هغه په مخكې وكړم، نه، نه شرم دى، هيڅكله به هم دا خبره و نه كړم، خير دى يو څه وخت به نور هم وګورم "

ليكوال: صديق الله بدر

وړه ناوې

سارا چې له خوړ راتېره شوه، له لرې نه دكلا تر مخه ګڼه ګوڼه په هېښ كړه. پنځه كاله پخوا هم د دوى د كلا تر مخه همداسې ګڼه ګوڼه وه او خلكو د دې پلار جنازه هديرې ته وړوله. هغه وخت دا څلور كلنه وه.

سارا چټك چټك ګامونه واخيستل او ستړې ستومانه يې ګڼې ګوڼې ته ور نإدې شوه. ټول په خندا او خوښۍ كې ډوب وو او د هيچا هم دې ته پام نه شو. د خلكو په خوشاله ليدلو سره د دې ستړيا او وارخطايي هم وركه شوه اخوا ديخوا يې وكتل، همدا چې په يو ګوښه كې يې پر خپلو همزولو سترګې ولګېدې، په بېړه د هغوى خوا ته ولاړه او له خپلې يوې همزولې نه يې وپوښتل:" ګرانۍ! څه خبره ده؟"

ګرانۍ په خندا ورته وويل:" ته نه يې خبره؟ ستا واده دى. ورشه دننه، چې غواړي دې"

ليكوال: صديق الله بدر

پرې شوې ګوتې

راضيه تر ملا اذان دمخه له كوره راووته. همدا چې عمومي سرك ته ور نږدې شوه له ورسره كڅوړې څخه يې څادري راوويسته،  په بېړه يې په سر كړه او د موټرو تم ځاى ته يې ځان ورساوه. ګړۍ نيمه وروسته يو ملي بس ته وختله. ښار ته په نږدې كېدو سره زړه نا زړه غوندې شوه او له ځانه سره يې وويل:" نه، نه! بېرته به كور ته ځم"

ليكوال: صديق الله بدر

هر څه له خپله لاسه

د شعبې امر زموږ يو ملګري پوليس ته، د هغه د منفكۍ مكتوب په لاس كې وركړ، له هغه سره يې تر خداى پامانۍ وروسته په لوړ غږ وويل:" زه په دې ډېر خپه يم، چې نن مې پخپلو لاسو خپل يو ښه ملګري پوليس ته د منفكۍ مكتوب وركړ، خو چاره نه وه، اصول همدا ايجاب كوي"

امر يوه شېبه چوپتيا غوره كړه او تر هغه وروسته يې چې ما او نورو پنځو تنو ملګرو ته په ځير ځير وكتل، ويې ويل:" هر څه له خپله لاسه كېږي، هغه مې له ډېر فكر او غور نه وروسته منفك كړ. اخر د هغه دا لومړى ځل نه و، چې په سهوه او خطا يې زموږ پروژې شاته غورځېدې. پر هغه نه زه او نه اداره يوه هم ملامت نه يو، هغه هر څه له خپله لاسه په ځان وكړل، هو هر څه..."

ليكوال: صديق الله بدر

ما غلا نه ده كړې

له جواد سره تر خداى پامانۍ وروسته همدا چې د هغوى موټر د پېښور پر خوا حركت وكړ، جمال ورو ورو په ژړا شو:" هرڅه دې پخپله  له خپلې ساده ګۍ پر ځان وكړ، اوس يې نو وزغمه، چېرې به ولاړ شې، څنګه او چېرې به د چا له خبرو ځان ساتې؟"

نویسنده: صدیق الله بدر

مهمان ناخوانده

وقتی از دفتر بیرون شدم، هوا تاریك شده بود. همینکه چشم دریور به من افتاد از موتر پایین شد و كارت عروسی یكتن از همكارانم را برایم داد و گفت:" امر صاحب! ای کارته سه روز پیش نسیمه جان برم داد و گفت كه كارت  4 نفره است"

كارت را خواندم به نام من نوشته شده بود و در یك گوشه ان بقلم سرخ نوشته شده بود:" 4 نفر"

نویسنده: صدیق الله بدر

دزد اشنا

با رسيدن پوليس و فيرهاي هوايي توسط آنها مردم متفرق شدند. عده يي با خاطر ارام به خانه هاي خود برگشتند و عده يي هم دور تر از دزد ايستادند، تا با روشن شدن چراغ هاي موتر پوليس چهره وي را ببينند. اما دزد هر چند كه مجال شور خوردن از جايش را نداشت و آهسته آهسته ناله می کرد؛ كوشش مي نمود، با چادري كه بر سر داشت، صورتش را بپوشاند.

ليكوال: صديق الله بدر

بې خوده خودي قتل

هوسۍ په ډېر ې خوارۍ او كړاو ځان د مېړه له منګولو خلاص كړ، په يوه منډه اشپز خانې ته ننوته او ور يې په ځان پسې كلپ كړ.

ليكوال: صديق الله بدر

د سرطان كيسه

واده ته د يوې اوونۍ په پاتې كېدو زېبا ورځ په ورځ خپله تازه ګي له لاسه وركوله. له واده نه يوه ورځ مخكې هغه سخته ناروغه شوه او كورنۍ يې هغه روغتون ته بوتله. روغتون ته په رسېدو، بې هوښه شوه. ماښام مهال و، چې يو څه په خود شوه، اخوا دېخوا

ليكوال: صديق الله بدر

                                      غلا په تروږمۍ كې 

 شمس چې په هوښ راغى، لا هم تروږمۍ وه او په كوڅه كې څوك نه ښكارېدل. غوښتل يې پاڅېږي، خو ويې نه شو كړى، بېرته پريوت. ګړۍ نيمه وروسته يې د يوې دروازې ګړب ترغوږ شو، له ده لس دولس متره لرې له يوه كوره يو سړى راووت.